Dalton_Helen_Parkhurst

Daltonscholen (1920)

Daltononderwijs is een manier van werken en omgaan met elkaar. Opvoeding en onderwijs worden vormgegeven vanuit een democratische grondhouding, vrijheid geven en ontvangen, en zijn niet gebaseerd op een theorie of mensbeeld. De grondlegger van het hedendaagse daltononderwijs is Helen Parkhurst. In haar eerste baan in 1905 werkt zij op een eenmansschool met veertig kinderen van verschillende leeftijden. De kinderen zijn niet gemotiveerd en zij wil hen meer verantwoordelijkheid geven. Haar oplossing is even simpel als ingenieus: ze laat het klassikale systeem voor wat het is en werkt niet langer met een lesrooster. Ze laat de kinderen zelf kiezen uit de aangeboden leerstof. Zij maken hun eigen leerprogramma, dat wordt vastgelegd in een werkcontract, de weektaak. Kinderen werken samen en kunnen om hulp vragen, zij verplichten zich de zelfgekozen leerdoelen binnen een bepaalde tijd te bereiken.

Als Helen Parkhurst Maria Montessori ontmoet raakt ze geïnspireerd door de Montessorimethode voor jonge kinderen en na een studie in Rome zal zij in 1920 in New York haar Daltonschool stichtten met hulp van een rijke geldschieter uit Dalton. Zij ziet de school als een sociologische werkplaats, een laboratorium waarin de kinderen ‘proeven’ doen en bekwaamheden ontwikkelen. De door haar ontwikkelde werkwijze en houding beschrijft ze in haar boek Education on the Dalton Plan.

 

Hierin zijn de drie peilers van het Daltononderwijs uitgewerkt:

  • verantwoordelijkheid: het kind wordt gestimuleerd zelf keuzes te maken;
  • zelfstandigheid: het kind leert deze keuzes zelf uit te voeren;
  • samenwerken: het kind leert de taken samen met anderen uit te voeren.